எமது போராட்டத்தை முடக்கிப் போட்டிருப்பது முள்ளிவாய்க்காலில் ஏற்பட்ட தோல்வி அல்ல, மாறாக தேசியத் தலைவரின் இருப்பு அல்லது இறப்புப் பற்றிய குழப்பமே எம்மை மொத்தமாக முடக்கிப் போட்டது.

நவம்பர் மாதம் வந்து விட்டது. புலம்பெயர் நாடுகளில் மாவீரர் நாளுக்கான ஏற்பாடுகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன.

புலம்பெயர் நாடுகளில் தமிழர்களின் உரிமைப் போராட்டத்தை முன்னெடுக்கும் பொறுப்பை ஏற்றிருக்கும் “நாடு கடந்த அரசு” மாவீரர் நாள் நிகழ்வுகளை பொறுப்பெடுத்து நடத்தியிருந்தால் அது மிகவும் பொருத்தமாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அதற்கான முனைப்புகளில் நாடு கடந்த அரசு ஈடுபடுவதாக தெரியவில்லை.

தமிழர்களின் மிக முக்கியமான நிகழ்வு ஒன்றில் நாடு கடந்த அரசு வெறும் பார்வையாளராக மட்டும் இருக்க முடியாது. ஆனால் நாடு கடந்த அரசு எல்லோரையும் அனுசரித்துப் போக விரும்புகிறது. இந்த அணுகு முறை பயன்தராது என்பதை நாடு கடந்த அரசு விரைவில் உணர்ந்து கொள்ளும்.

இந்த விடயம் பற்றிப் பின்பு பார்ப்போம். இப்பொழுது இந்தக் கட்டுரையின் தலைப்பு பேசுகின்ற மிக முக்கியமான விடயத்திற்கு வருவோம்.

தேசியத் தலைவரை விட்டு விட்டு எமது போராட்டம் அடுத்த கட்டத்திற்கு போக முடியாது. எமது போராட்டத்தை முடக்கிப் போட்டிருப்பது முள்ளிவாய்க்காலில் ஏற்பட்ட தோல்வி அல்ல, மாறாக தேசியத் தலைவரின் இருப்பு அல்லது இறப்புப் பற்றிய குழப்பமே எம்மை மொத்தமாக முடக்கிப் போட்டது.

தேசியத் தலைவர் வீரச் சாவு அடைந்தார் என்கின்ற உண்மையை தமிழினம் ஏற்றுக் கொண்டிருந்தால் இன்றைக்குப் போராட்டம் அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்ந்திருக்கும். தமிழினம் தேசியத் தலைவரின் பெயரில் ஒற்றுமையாக நின்று சிறிலங்கா அரசுக்கு சவால் விட்டிருக்கும்.

குழப்பத்திற்கு சிறிலங்கா அரசே காரணம்

தேசியத் தலைவர் பற்றிய குழப்பத்தை சிறிலங்கா அரசே உருவாக்கியது. இந்தக் குழப்பம் இன்று வரை தீர்ந்து விடாமல் சிறிலங்கா அரசு மிகக் கவனமாக செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

முதலில் மே 18ஆம் திகதி தேசியத் தலைவர் கொல்லப்பட்டார் என்று சிறிலங்கா அரசு கூறியது. பின்பு மே 19ஆம் திகதி கொல்லப்பட்டதாகக் கூறி அவரின் உடலைக் காட்டியது. தொழில் நுட்பம் குறைந்த கமெராவினால் எடுக்கப்பட்ட காட்சிகளை முதலில் வெளியிட்டது. இதிலானேயே பெரும் குழப்பம் தமிழர்களிடம் உருவானது. பின்பு வெளியிடப்பட்ட மிகத் தெளிவான காட்சிகளும் புகைப்படங்களும் இந்தக் குழப்பத்தை முற்று முழுதாக தீர்க்கவில்லை.

இருக்கிறார் என்றும் இல்லை என்றும் இரு தரப்பு தமிழர்களிடம் உருவாகி விட்டது.

தேசியத் தலைவருக்கு எதிரான வழக்குகள் இலங்கை, இந்திய நீதிமன்றங்களில் இருந்து நீக்கப்பட்ட்டன. ஆனால் இறப்புச் சான்றிதழை சிறிலங்கா அரசு இன்று வரை உத்தியோகபூர்வமாக இந்தியாவிடம் வழங்கவில்லை.

இப்படி திட்டமிட்டு குழப்பங்களை உருவாக்கி தமிழர்களை பிளவுபடுத்தி போராட்டத்தை ஒட்டு மொத்தமாக சிறிலங்கா அரசு முடக்கிப் போட்டிருக்கிறது.

நாம் ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். தேசியத் தலைவர் இறந்து விட்டார் என்று வாதிடுவதற்கு அடிப்படையாக சிறிலங்கா அரசு தருகின்ற ஆதாரங்களே இருக்கின்றன. தேசியத் தலைவர் இருக்கிறார் என்று சொல்வதற்கும் சிறிலங்கா அரசு தருகின்ற ஆதாரங்களே காரணமாக இருக்கின்றன. இப்படி இரண்டு வாதங்களின் அடித்தளமும் சிறிலங்கா அரசிடமே இருக்கின்றன.

இவற்றை தாண்டி எம்மிடம் எதுவுமே இல்லை. ஆகவே சிறிலங்கா அரசு தான் நினைத்தபடி தமிழர்களின் மத்தியில் குழப்பங்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆயினும் பெரும்பாலான தமிழர்கள் மெது மெதுவாக உண்மையை உணர்ந்து வருகிறார்கள். அந்த உண்மை தேசியத் தலைவர் உயிரோடு இல்லை என்பதே. ஒரு சில மோசடிப் பேர்வழிகள் தமது சுயநலன்களுக்காக தேசியத் தலைவர் உயிரோடு இருப்பதாக பொய்ப் பரப்புரைகளை மேற்கொண்டு வருகின்ற போதிலும் பல தமிழர்களுக்கு உண்மை புரிய ஆரம்பித்திருக்கிறது.

இந்த நிலையில் மாவீரர் நாளில் தேசியத் தலைவர் நினைவுகூரப்பட்டு அவருக்கு அக வணக்கம் செலுத்த வேண்டும் என்கின்ற சிந்தனை குறிப்பிட்டளவிலான தமிழர்களிடம் இருக்கின்றது.

கடந்த ஆண்டு எடுக்கப்பட்ட தீர்மானம்

உண்மையில் கடந்த ஆண்டு மாவீரர் நாளிலேயே தேசியத் தலைவருக்கு அகவணக்கம் செலுத்துவதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தன. மிக நீண்ட விவாதங்களிற்குப் பிறகு அனைத்து வெளிநாட்டுக் கட்டமைப்புகளும் இதற்கு இணங்கியிருந்தன.

தேசியத் தலைவர் உயிரோடு இல்லை என்கின்ற உண்மை அனைத்து வெளிநாட்டுக் கிளைகளின் பொறுப்பாளர்களுக்கும் தெரியும். தேசியத் தலைவரின் வீரச் சாவினை அடுத்து வெளிநாட்டுக் கிளைகளின் பொறுப்புகளில் இருந்த பலர் கதறி அழுதார்கள். சிலர் தமது சக பொறுப்பாளர்களின் முன்பு அழுதார்கள். சிலர் தனி அறையில் அழுதார்கள்.

ஆனால் தேசியத் தலைவரை நேசித்த மக்களிற்கு மட்டும் அழுவதற்கான உரிமையை மறுத்தார்கள்.

ஆயினும் கேபி போன்றவர்களின் அழுத்தங்கள் காரணமாக மக்களிடம் உண்மையை சொல்லி மாவீரர் தினத்தில் தேசியத் தலைவருக்கு அஞ்சலி செலுத்துவதற்கு ஒத்துக் கொண்டார்கள். நவம்பர் 26 அன்று தேசியத் தலைவர் வீரச் சாவடைந்ததை மக்களிடம் அறிவிப்பது என்றும், நவம்பர் 27 அன்று தேசியத் தலைவருக்கான அஞ்சலியை செய்வது என்றும் இணக்கம் காணப்பட்டிருந்தது.

கேபியின் கைதை அடுத்து இந்த இணக்கப்பாடு குப்பையில் தூக்கிப் போடப்பட்டது. அது கூடப் பரவாயில்லை. நவம்பர் 26 அன்று கேக் வெட்டி களியாட்டம் ஆடிய ஆபாசமும் நடந்தது.

தன்னுடைய இனத்திற்காக வாழ்ந்து தன்னையும் தன்னுடைய குடும்பத்தையும் அந்த இனத்திற்காக கொடுத்த ஒரு பெரு மனிதனுடைய இறப்பை மூடி மறைப்பது மாத்திரம் அன்றி, அந்த மனிதன் உயிரோடு இருப்பதாக பொய் சொல்லியபடி பிறந்த நாளை கேக் வெட்டி கொண்டாடுவது எனக்கு அருவருப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

தேசியத் தலைவரின் பிறந்த நாளை நினைவு கூருவதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. ஆனால் அதற்கு முன்பு அந்த மனிதனின் இறந்த நாளை நினைவு கூர வேண்டும். மாவீரர் தினத்தில் மரியாதை செய்ய வேண்டும்.

இது நடைபெறாதவரை தமிழர்களால் நடத்தப்படுகின்ற அனைத்து மற்றைய நினைவுகூரல்களும் முழுமையடையாத ஒன்றாகவே இருக்கும்.

கலைஞர்கள் விடுத்த வேண்டுகோள்

ஆனாலும் தேசியத் தலைவருக்கு அஞ்சலி செலுத்துவது என்பது சாதரணமாக செய்து விட்டுப் போகின்ற ஒரு விடயம் இல்லை. அது மிகவும் சவாலான விடயம். பெரும் வலிகளை ஒவ்வொரு தமிழனுக்கும் கொடுக்கின்ற ஒரு நிகழ்வு அது.

சாவே வராத ஒரு மனிதனாக நம்பப்பட்டவர் தேசியத் தலைவர். அவரால் மட்டுமே தமிழர்களை மீட்க முடியும் என்கின்ற உறுதியான நம்பிக்கை தமிழர்களிடம் இருந்தது. அவருக்கு சாவு வந்தது என்பதையும் தமிழர்களின் விடுதலை தள்ளிப் போய் விட்டது என்பதையும் ஏற்றுக் கொள்வதற்கு தமிழர்களின் மனம் ஒப்பாது.

அவர் உயிரோடு இல்லை என்பதை ஏற்றுக் கொள்பவர்களில் கூட பலரும் இன்னும் அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்துவதற்கு தமது மனதை தயார்படுத்திக் கொள்ள முடியாமல் இருக்கிறார்கள்.

கடந்த ஆண்டு நவம்பர் மாதம் ஐரோப்பிய நாடு ஒன்றில் மாவீரர் நாளுக்கான ஏற்பாடுகளை செய்வதற்கான கலைஞர்களின் கூட்டம் நடந்தது. சில மாதங்களிற்கு முன்பு தேசியத் தலைவருக்கு மாவீரர் நாளில் அஞ்சலி செலுத்துவதாக எடுக்கப்பட்ட தீர்மானம் பற்றி அக் கூட்டத்திற்கு வந்திருந்த ஓரிரு கலைஞர்கள் அறிந்திருந்தார்கள்.

அவர்கள் அங்கே அது பற்றிய பிரச்சனையை எழுப்பினார்கள். உணர்ச்சிபூர்வமான உரையாடல்கள் அங்கே நடந்தன. பெரும்பாலான கலைஞாகள் ஒரு விடயத்தில் உறுதியாக நின்றார்கள். எக் காரணம் கொண்டும் தேசியத் தலைவர் உயிரோடு இல்லை என்பது போன்ற எந்த அறிவிப்பும் மாவீரர் நாள் மேடையில் செய்யப்படக் கூடாது என்று அவர்கள் விடாப்பிடியாக கூறினார்கள்.

அப்படி ஒரு அறிவிப்பு அங்கே நடைபெறுமாகில் அதன் பின்பு நிகழ்ச்சிகளை தரக் கூடிய மனநிலையில் நாம் இருக்க மாட்டோம் என்றும் அந்த வலியினை எம்மால் தாங்க முடியாது என்றும் அவர்கள் கூறினார்கள். தேசியத் தலைவர் உயிரோடு இல்லை என்பது உண்மையாகவே இருக்கட்டும், ஆனால் அப்படி ஒரு அறிவிப்பை ஏற்றுக் கொள்ளுகின்ற மனத் தைரியம் எம்மிடம் இல்லை என்று அவர்கள் கூறினார்கள்.

தேசியத் தலைவரின் இறப்பை அறிவிப்பது இல்லை என்கின்ற முடிவு ஏற்கனவே அதிகாரம் மிக்கவர்களினால் எடுக்கப்பட்டிருந்தது. அதற்கு வெறும் சுயநலன் மட்டுமே காரணமாக இருந்தது. இந்த நிலையில் இந்தக் கலைஞர்களின் வேண்டுகோளும அவர்களுக்கு ஒரு
காரணமாக வாய்த்து விட்டது.

இந்தச் சம்பவத்தை இங்கே குறிப்பிடுவதன் காரணம் தேசியத் தலைவரின் இறப்பை ஏற்றுக் கொள்கின்ற மனநிலை பெரும்பாலான தமிழர்களுக்கு இன்னும் உருவாவில்லை என்பதை விளக்கவே.

கசப்பான உண்மையை விட இனிமையான பொய்யை மனித மனம் விரும்புகிறது. பின்பு அதை நம்புகிறது. பொய்யர்களுக்கு இது ஒரு வசதியாகப் போய்விட்டது.

சுயநலனுக்காக தேசியத் தலைவர் உயிரோடு இருப்பதாக பொய் சொல்பவர்கள் தற்போதைக்கு மாறப் போவது இல்லை. அவர்களை மாற்ற வேண்டிய தேவையும் இல்லை. மக்கள் மாறியதன் பின்பு தமது வியாபாரத்தின் பொருட்டு இந்த சுயநலவாதிகளும் மாறி விடுவார்கள்.

ஆனால் தேசியத் தலைவருக்கு அக வணக்கம் செலுத்துகின்ற மனத் தைரியத்தை சாதாரண தமிழர்களுக்கு உருவாக்கவதற்கான வேலைத் திட்டங்களை செய்தாக வேண்டும்.

யார் தடுத்தாலும் அடுத்த ஆண்டு அகவணக்கம் செலுத்தியே தீருவோம்

தமிழினம் தேசியத் தலைவரின் வீரச் சாவை ஏற்று அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்துகின்ற அந்த வலி மிகுந்த கட்டத்தை தாண்டினால் மட்டும்தான் போராட்டம் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகரும். போராட்டம் புது வடிவம் பெறும்.

ஆகவே தமிழினத்தின் போராட்டத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்த விரும்புகின்றவர்கள் தேசியத் தலைவர் வீரச் சாவடைந்தார் என்கின்ற உண்மையை மீண்டும் மீண்டும் பேச வேண்டும். அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்துகின்ற மனத் தைரியத்தை தமிழர்களுக்கு வரச் செய்ய வேண்டும்.

இந்த ஆண்டு மாவீரர் நாளுக்குள் இதைச் சாதிக்க முடியாது. ஆயினும் 2011ஆம் ஆண்டின் மாவீரர் நாளுக்குள் இதைச் செய்ய முடியும். இன்னும் கடுமையாக முயன்றால் மே 19க்குள் இதைச் செய்ய முடியும்.

இந்த 2010இல் மாவீரர் நாள் முழுமையாடையாத ஒரு நினைவுகூரலாக நடைபெறுவதை பொறுத்துக் கொள்வோம். நவம்பர் 26இல் நடைபெறக் கூடிய களியாட்டங்களையும் சகித்துக் கொள்வோம். வேறு வழியில்லை.

ஆனால் 2011இல் மே 17இல் இருந்து மே 19வரை எமது மக்களையும் தளபதிகளையும் தேசியத் தலைவரையும் நினைவுகூருவோம். உண்மையையும் தலைவனையும் நேசிப்பவர்கள் இதைச் செய்வோம். அப்படியே 2011ம் ஆண்டின் மாவீரர் நாளில் தேசியத் தலைவருக்கு தக்க மரியாதை அளிக்கும்படி அழுத்தங்களை கொடுப்போம்.

இது முடியாது போனால் 2011இல் தலைவனை நேசிப்பவர்கள் தனித்து வேறொரு இடத்தில் மாவீரர் நாள் நிகழ்வுகளை நடத்துவதை தடுக்க முடியாது போகும்.

- வி.சபேசன் B.A.Pol.Sci